Bijna 1.000 artsen verlaten jaarlijks de Thaise overheidszorg

In dit artikel:

Thailand leidt inmiddels ongeveer 3.000 artsen per jaar op, tegenover circa 2.000 enkele jaren geleden. Toch blijven veel overheidsziekenhuizen, vooral buiten de grote medische centra, kampen met personeelstekorten. Het probleem wordt veroorzaakt door zowel uitstroom als een ongelijke verdeling van artsen over het land.

Volgens schattingen uit de beroepsgroep verlaten jaarlijks bijna 1.000 artsen de publieke zorg. Officiële cijfers bevestigen die ontwikkeling: het aantal artsen dat de overheidsdienst verliet, steeg van 789 in begrotingsjaar 2020 naar 1.201 in 2024. Artsen noemen naast lange en soms 36 uur durende diensten ook hoge patiëntenaantallen, personeelstekorten, beperkte loopbaanmogelijkheden en de geringe kans om na een plaatsing ver van huis terug te keren naar hun familie. Alleen hogere salarissen lossen die combinatie van problemen niet op.

In oktober 2025 werkten 25.490 artsen in de Thaise overheidszorg, terwijl de formatie 35.578 plaatsen omvatte: een bezetting van 72 procent. In tien provincies lag die onder 60 procent. Bueng Kan had met 44 procent de laagste bezetting; ook provincies als Mae Hong Son, Tak, Nan en Ranong kampten met grote tekorten. Daardoor kan Thailand landelijk meer artsen opleiden en toch lokaal een ernstig gebrek houden.

Jonge artsen komen al vroeg met het systeem in aanraking. Na een landelijke beroepstoets volgen vaak een praktijkjaar en, afhankelijk van hun opleiding, maximaal drie verplichte dienstjaren. Een deel vertrekt daarna uit de publieke sector, terwijl anderen eerder kiezen voor een andere loopbaan of specialistische opleiding. Dat gebeurt ondanks de grote populariteit van geneeskunde onder studenten.

Thailand richt het beleid daarom steeds meer op het behouden en beter verdelen van artsen. In probleemgebieden worden hogere vergoedingen, extra opleidingsplaatsen, snellere toegang tot vervolgopleidingen en meer flexibiliteit bij een latere overplaatsing aangeboden. Ook opleidingen voor studenten uit landelijke regio’s lijken artsen vaker in hun eigen streek te houden. In 2026 golden gebieden met een tekort van meer dan 40 procent nog altijd als urgent.

Voor patiënten betekent de lokale bezetting dat wachttijden en werkdruk sterk kunnen verschillen. Een academisch ziekenhuis in Bangkok is niet vergelijkbaar met een klein provinciaal ziekenhuis met een groot verzorgingsgebied. Premiumklinieken en privéziekenhuizen kunnen snellere zorg bieden, maar tegen extra kosten. De kernvraag is daarom niet hoeveel artsen Thailand opleidt, maar hoeveel in de publieke zorg blijven en waar zij gaan werken.