Dagboek van een Thailandganger (deel 52) - Mijn vrijheid duurde nog geen twee dagen

In dit artikel:

De verteller spreekt in Jomtien met Ploy over hun ingewikkelde verhouding. Hoewel hij nog gevoelens voor haar heeft, wil hij voorlopig afstand nemen zolang zij getrouwd is met Krit en hun financiële conflict niet is opgelost. Ploy beschikt over documenten en berichten waarmee ze het geld probeert terug te krijgen, maar benadrukt dat een scheiding tijd kost. De verteller zegt dat hij niet op haar zal wachten en intussen vrij wil blijven om zijn eigen leven te leiden. Ook vertelt hij dat zijn vriend Bram binnenkort naar Thailand komt en dat hij met hem wil uitgaan zonder zich tegenover Ploy te hoeven verantwoorden.

Ploy wijst hem erop dat hij zelf allerlei voorwaarden en verwachtingen heeft bedacht. Zij zal Krits geldprobleem en haar scheiding oplossen voor zichzelf, niet om bij de verteller terug te kunnen keren. Als ze daarna nog contact willen, kunnen ze opnieuw praten, maar ze belooft niets. Het afscheid blijft beheerst: Ploy betaalt haar eigen koffie, geeft hem slechts een korte aanraking en vertrekt per motortaxi. De verteller voelt opluchting, maar beseft ook dat zijn besluit niet prettig hoeft te voelen om toch juist te zijn.

Later vertelt zijn dochter tijdens een videogesprek dat zij en haar vriend gaan samenwonen. Ze steunt zijn beslissing over Ploy, maar waarschuwt hem dat hij haar niet in een wachtstand mag houden als hij zelf ook niet op haar wil wachten. De verteller zegt dat hij dat begrijpt, al hoopt hij stiekem dat Ploy haar vrijheid niet meteen benut.

Kort daarna krijgt de situatie een zwaardere wending. Een Vlaamse vriend van de verteller vertelt dat er bij medisch onderzoek iets ernstigs is gevonden. Aanvullende onderzoeken moeten uitwijzen welke behandeling mogelijk is. Omdat zijn Thaise vrouw eerder in België heeft gewoond en daar goed kan aarden, overweegt de vriend om samen terug te keren. In België wonen zijn familieleden en kent hij de gezondheidszorg beter; in Thailand heeft hij wel vrienden, maar niemand die vanzelfsprekend voor hem kan zorgen of beslissingen kan nemen.

De verteller biedt praktische hulp aan, maar begrijpt dat dit de behoefte aan nabijheid van familie niet wegneemt. De mogelijke verhuizing maakt hem bang, omdat zijn vriend een vast en vertrouwd onderdeel van zijn leven in Thailand is. Hij probeert Ploy te berichten omdat hij steun nodig heeft, maar verwijdert het bericht: de afstand die eerder verstandig leek, voelt nu minder vanzelfsprekend. Ook de komst van Bram, waarop hij zich nog steeds verheugt, krijgt een andere betekenis. Een paar dagen later bezoekt hij zijn vriend opnieuw, die inmiddels een map met medische papieren en telefoonnummers van familie in België klaar heeft liggen. De verteller wil nog altijd met Bram uit, maar niet langer om aan zijn problemen te ontsnappen.