De 7-Eleven, de farang, het meisje en de postbode

In dit artikel:

Een Vlaamse schrijver in de Thaise regio Isaan beschouwt de plaatselijke 7/11 als een kleine afspiegeling van de samenleving. In de winkel ontmoeten mensen van allerlei leeftijden en sociale achtergronden elkaar, terwijl op het parkeerterrein en voor de ingang dagelijks gesprekken, roddels en discussies ontstaan. Voor hem is de winkel bovendien een plek om Thai te oefenen en contact te leggen met de lokale bevolking.

Zo raakte hij bevriend met Neung, een bijzonder vriendelijke medewerkster met een moeilijk uitspreekbare naam. Ook postbode Anurak maakt indruk door zijn behulpzaamheid. Zijn komst is al van ver te horen aan zijn sputterende brommer, en zelfs de wantrouwige hond van de schrijver heeft hem in zijn hart gesloten, mede dankzij de gegrilde kip die Anurak soms meebrengt. De postbode doet de schrijver denken aan zijn Vlaamse grootvader, die decennialang als geliefde dorpspostbode werkte.

Er is wel een verschil: Anurak is zelden stipt. Door gesprekken met bekenden, pauzes vanwege de hitte en geregeld alcoholgebruik loopt zijn bezorging vaak vertraging op. Dat heeft volgens de schrijver soms ook invloed op zijn rijgedrag en dienstverlening.

Op een hete dag ontdekt de schrijver dat Neung en Anurak een relatie hebben. Achter de toonbank ziet hij hen elkaar heimelijk kussen en omhelzen. Wanneer hij later Anuraks vriendelijkheid prijst, verraden Neungs stralende ogen haar trots op haar geliefde. De schrijver besluit dat aandachtig kijken naar gewone mensen onverwacht mooie en ontroerende verhalen kan opleveren. Het stukje werd in 2021 geschreven en later opnieuw geplaatst.