De grootsheid van Sukhothai

In dit artikel:

Sukhothai is vooral bekend om de historische parken Sukhothai en Si Satchanalai, die sinds 1999 UNESCO-werelderfgoed zijn. De noordelijke Thaise stad biedt echter ook ambachten, natuur, religieus erfgoed en gemeenschapsinitiatieven die gericht zijn op duurzaam toerisme en langzaam reizen.

Sukhothai heeft traditionele ambachten zoals porselein, zilverwerk en handgeweven textiel behouden. Dankzij die levende culturele tradities werd de stad in 2019 uitgeroepen tot UNESCO Creative City of Crafts and Folk Art en in 2023 tot UNESCO Learning City. In Thung Saliam vormt het 3.800 rai grote Ban Tha Tonthong-gemeenschapsbos een belangrijke groene long. Het bos kan naar schatting 128.828 ton CO₂ opnemen. Lokale en nationale organisaties planten er tijdens het regenseizoen duizenden Siamese neem- en zilveren trompetbomen om de biodiversiteit en een koolstofarme economie te ondersteunen. Bewoners gebruiken het bos bovendien als voedselbron en verzamelen er onder meer paddenstoelen, miereneieren en lokale planten.

Bij het bos ligt Ban Mae Thulao Homestay, een initiatief van ambachtsvrouw Srila Chomphoowan en haar dorpsgenoten. De groep begon met weven nadat een eerder bedrijf in rijstwhisky door fiscale problemen was beëindigd. Sinds 2020 ontvangen twintig leden gasten in vier huizen, samen goed voor maximaal dertig bezoekers; uitbreiding met vier huizen is gepland. Bezoekers kunnen er overnachten of een dagprogramma volgen met lokale maaltijden, een rondvaart, een fietstocht langs rijstvelden en workshops over textiel en handwerk. De keuken gebruikt seizoensproducten voor gerechten als kipcurry met groenten, groene chilidip en noordelijke laab. Een dagprogramma kost 399 baht; een homestay van één nacht kost 600 baht voor twee reizigers of 950 baht voor een individuele reiziger.

De gemeenschap laat ook de geschiedenis van het gebied zien. In de omgeving liggen irrigatiekanalen en stuwen die belangrijk zijn voor de landbouw. Bij Wat Thung Saliam staat het gerespecteerde zandstenen beeld Luang Por Sila, dat in 1977 werd gestolen en in 1994 opdook in de collectie van een Amerikaanse verzamelaar. Het beeld werd in 1996 voor 5,2 miljoen baht teruggekocht en naar Sukhothai gebracht. In de tempel zijn daarnaast muurschilderingen te zien waarin traditionele kunst, het leven van Boeddha, het moderne leven en koninklijke ontwikkelingsprojecten samenkomen.

Ook Wat Pipat Mongkol is een belangrijke bezienswaardigheid. Het complex werd vanaf 1983 gebouwd op de plek van een oude tempelruïne en bevat onder meer een groot gouden Sukhothai-beeld, Lanna-architectuur, een vergulde pagode met Boeddharelikwieën uit Sri Lanka en afbeeldingen van de twaalf Phra That, die de dierenriem vertegenwoordigen.

In Sawankhalok biedt Rongna Baan Rai een andere vorm van cultureel toerisme. Schrijver Sanya Panichayawei veranderde in 2011 een rijstveld van 60 rai in een kunst- en leercentrum, geïnspireerd door de lokale geschiedenis en het vismotief van Sangkhalok-steengoed. Kunstenaars verzorgen er dagelijks meer dan dertig workshops, onder meer over moerulpapier, maskers, lantaarns, notitieboekjes en beschilderd aardewerk. De activiteiten kosten 50 tot 200 baht. Het maandelijkse evenement Art In Farm combineert kunst, ambacht en biologische landbouw. In de buurt verkoopt Infinity Coffee Roasters dranken met koffiebonen uit Mae Hong Son en cacao uit de regio.

De initiatieven tonen hoe Sukhothai zijn historische en ambachtelijke erfgoed probeert te verbinden met natuurbehoud, lokale inkomsten en educatie. Zo wil de provincie toerisme ontwikkelen zonder haar culturele identiteit en leefomgeving op te offeren.