De Stille Vennoot - De Blanco Achterkant (deel 1)

In dit artikel:

In Udon Thani, Thailand, wacht de Nederlander Wim op de jaarlijkse verlenging van zijn verblijfsvergunning. Daarvoor moet hij onder meer aantonen dat 400.000 baht al twee maanden op zijn persoonlijke rekening staat. Terwijl de moesson tegen de ramen slaat, bekijkt hij ook het eigendomsbewijs van het resort dat hij negen jaar eerder met zijn Thaise vrouw Daao heeft opgebouwd.

Op de Chanote, de Thaise eigendomsakte, staat alleen Daao als eigenaar van het perceel. Wim heeft destijds afgezien van een vruchtgebruik of langdurig huurcontract. Hij liet zich overtuigen dat zulke juridische waarborgen niet nodig waren binnen hun huwelijk. Vervolgens betaalde hij grote bedragen voor de familie van Daao en investeerde hij zijn spaargeld en arbeid in vier bungalows, een zwembad, een receptie en hun woning. Juridisch bezit hij echter geen grond.

Ook in het bedrijf staat Wim kwetsbaar. Kanchana Resort Co., Ltd. is voor 49 procent van hem; Daao bezit 50 procent en een nicht de resterende 1 procent. Daao en haar broer Pong leggen hem nu nieuwe documenten voor. Het aandeel van de nicht is voor honderd baht overgedragen aan Pong, waardoor de familie samen 51 procent bezit. Volgens Wim verandert dat de machtsverhoudingen volledig, ook al doet Pong het af als een formaliteit.

Wim weigert de stukken meteen te ondertekenen en wil eerst advies van de accountant. Pong zet hem onder druk omdat de documenten de volgende dag bij de Thaise bedrijfsregistratie moeten worden ingediend. Daao maakt vervolgens duidelijk dat Wim wel aandeelhouder is, maar geen bestuurder. Zij en Pong kunnen dankzij hun meerderheid de gewone bedrijfsbesluiten nemen, terwijl zij formeel de leiding houdt.

De machtsverschuiving wordt extra pijnlijk doordat Wim jarenlang het resort heeft gefinancierd en onderhouden, maar geen zeggenschap over de grond heeft. Ook Daao’s veertienjarige zoon Mork bevestigt koel dat Wim slechts een ‘silent partner’ is. Aan het einde arriveert een onbekende man in een witte sedan bij de receptie, herkenbaar aan zijn insigne en klembord. Wim blijft achter het raam staan en vraagt zich af wat diens komst betekent, terwijl zijn investeringen en toekomst in Thailand steeds onzekerder lijken.