De Stille Vennoot - De Grens van de Kaart (deel 4)

In dit artikel:

Wim staat op het punt een verklaring te ondertekenen waarmee hij mogelijk de controle over zijn leven in Thailand verliest. Zijn vrouw Daao heeft hem opgedragen zich de volgende ochtend te melden bij een financier, daarna bij de Amphoe en Immigration. Wim vermoedt dat zijn verblijfsstatus wordt gebruikt om hem buitenspel te zetten.

In de achterkamer haalt hij documenten tevoorschijn die hij zeven jaar heeft bewaard: bankafschriften, aannemerskwitanties en bewijs van een overboeking van 1,8 miljoen baht aan Kanchana Phromsorn voor de bouw van het huis en de bungalows in Ban Dung. Hij fotografeert alle stukken en stuurt ze naar Ploy, een klerk die via Somchai een verzoekschrift voor hem voorbereidt. Daarmee probeert hij aan te tonen dat hij financieel in het resort heeft geïnvesteerd.

Wim beseft dat terugkeer naar Nederland nauwelijks een optie is. Zijn huis is verkocht, zijn pensioen is afgestemd op het goedkope leven in de Isaan en zijn dochter heeft haar eigen bestaan. Hij moet daarom niet kiezen tussen blijven of vertrekken, maar bepalen onder welke voorwaarden hij in Thailand kan blijven. Tegelijk twijfelt hij aan het geluk dat hij jarenlang tegenover anderen heeft volgehouden.

’s Nachts vertelt Mork, de zoon van Daao, hem wat er werkelijk speelt. Pong heeft contact met een gokker en wil het resort verkopen zodra de bedrijfsdocumenten in orde zijn. Een Chinees bedrijf wil de grond langs de weg naar Nong Khai kopen om er een parkeerplaats voor toeristenbussen aan te leggen; de bungalows zouden worden afgebroken. Er is al een voorschot van 300.000 baht gevraagd. Daao zou Wim bovendien niet langer helpen met zijn verblijfsverlenging. Zodra zijn stempel over vier weken verloopt, zou hij geen formele positie, adres of invloed meer hebben.

Mork vreest zelf ook de gevolgen. Als Wim vertrekt, wil Pong zijn kamer aan vrienden geven en dreigt Mork naar een kostschool in Nong Khai te worden gestuurd. Hij vertelt dat hij zijn overleden Noorse vader heeft opgespoord en contact heeft gelegd met diens broer, die in Loei een fruitboerderij heeft. Mork vraagt Wim niet om onderdak, maar alleen om hem mee te nemen wanneer hij naar de stad rijdt.

Bij zonsopgang stuurt Wim Somchai de laatste bevestiging en pakt hij zijn documenten, paspoort en een kopie van de grondakte in. Wanneer hij de tas in de bedrijfsauto wil leggen, houdt Daao hem tegen. Ze waarschuwt dat de auto eigendom van het bedrijf is en dat ze de politie zal bellen als hij zonder toestemming vertrekt. Daarmee wordt duidelijk dat het conflict niet alleen om geld en grond gaat, maar ook om de vraag wie Wim nog toegang geeft tot zijn eigen leven.