De Stille Vennoot - De Schaduw van het Bedrijf (deel 3)

In dit artikel:

Wim Bakker rijdt naar de stad nadat hij vermoedt dat zijn Thaise vrouw Daao hem buitensluit uit hun gezamenlijke resort. Bij Kasikorn ontdekt hij dat hij geen toegang heeft tot de zakelijke rekening van Kanchana Resort. Hoewel hij 49 procent van het bedrijf bezit, staat Daao als bestuurder geregistreerd en heeft hij in negen jaar nooit naar de financiële administratie gevraagd. Op zijn eigen rekening staat nog 400.000 baht.

Bij advocaat Somchai hoort Wim dat zijn verblijfsvergunning over vier weken afloopt. Een verlenging op basis van zijn huwelijk kan problematisch worden als Daao bij Immigration verklaart dat zij niet meer samenwonen. Bovendien blijkt Daao twee maanden eerder namens het bedrijf een lening van 1,2 miljoen baht te hebben afgesloten bij een particuliere geldverstrekker in Ban Dung. De lening is niet met de grond gedekt, maar wel met de inkomsten van het resort en de mogelijke toekomstige verkoop van het terrein. Somchai vermoedt dat de haast verband houdt met uitgaven voor Daao’s familie, waaronder een auto voor haar broer of medische kosten voor haar moeder.

Wim heeft weinig juridische aanspraak op de grond, omdat hij bij de aankoop heeft verklaard dat die met Daao’s privévermogen was betaald. Wel kan hij aantonen dat hij het woonhuis en de bungalows vanuit Nederland heeft gefinancierd. Met bankafschriften, overboekingen en bouwkwitanties wil Somchai namens hem een spoedverzoek indienen om verkoop of bezwaring van het perceel voorlopig te laten verbieden. Wim ondertekent de volmacht en moet die avond al zijn bewijsstukken fotograferen. Als de procedure eenmaal loopt, kan die mogelijk ook dienen als grond voor een tijdelijke verlenging van zijn verblijf, al is dat niet gegarandeerd.

Somchai waarschuwt Wim zijn bezoek geheim te houden, omdat Daao anders nog snel documenten kan ondertekenen. Wanneer Wim thuiskomt, wachten Daao en haar broer Pong hem op. Op tafel ligt zijn Tabien Baan, het huisregistratieboekje waarin hij als bewoner staat ingeschreven. Daao zegt dat ze overmorgen samen naar de Amphoe en daarna naar Immigration moeten om zijn verblijf te bevestigen. In ruil daarvoor verlangt ze dat Wim de volgende ochtend instemt met een nieuwe lening voor een auto voor Pong.

Wim beseft dat Daao zijn verblijfsstatus als drukmiddel gebruikt. Als hij niet tekent, zal zij alleen naar de ambtenaar gaan en verklaren dat hij niet meer bij haar woont. Terwijl een pen demonstratief op het registratieboekje ligt, weigert Wim die op te pakken. Hij kiest daarmee voor de juridische tegenaanval, zonder te weten of Somchai’s spoedprocedure op tijd bescherming biedt.