De stilte van de Isaan

In dit artikel:

Tijdens een vakantie in de Isaan, na twee jaar afwezigheid, geniet een Nederlandse bezoeker eerst van rustige ochtendwandelingen met de huishond over zanderige paadjes. De stilte en verlaten omgeving vormen voor hem het hoogtepunt van zijn verblijf bij zijn Thaise schoonfamilie.

Een door zijn schoonzus voorgestelde uitstap naar een plek met fraaie uitzichten pakt heel anders uit. Met zijn vrouw Oy, familieleden en andere genodigden vertrekt hij in een geblindeerde bus, waarin de Thaise muziek volgens hem op oorverdovend volume staat. De reis voert naar een grote boeddhistische tempel, waar luidsprekers opgenomen monnikengezangen verspreiden. Door de mist valt het beloofde uitzicht grotendeels weg, terwijl bezoekers langs beelden lopen en geld offeren.

De tocht gaat daarna verder richting Khao Yai over slechte gravelwegen. Het gezelschap belandt niet in een bijzonder restaurant, maar bij een vriendin van de schoonzus, die wel een overvloedige en smakelijke maaltijd serveert. Bier en whisky maken de avond compleet, totdat karaoke losbarst. De chauffeur zingt luid en vals, drinkt zichzelf buiten bewustzijn en laat het rijden over aan zijn nuchtere vrouw. Ook de telefoongesprekken van de luidruchtige schoonzus houden de busrit terug verre van rustig.

Terug op het erf besluit de verteller zulke familie-uitstapjes voortaan te vermijden. De volgende ochtend zoekt hij opnieuw de stilte op tijdens een wandeling met de hond. Die eenvoudige tocht bevalt hem beter dan tempeltoerisme, donderende muziek, karaoke en een uitje dat vooral veel lawaai en lichamelijke ongemakken opleverde.