Een dagje op het strand

In dit artikel:

In Hua Hin brengt Reinout de ochtend door op een strand waar Jin ligstoelen verhuurt. Ze serveert hem koffie en later bier, terwijl uit haar radio Isaan-muziek klinkt en haar hondje de schaduw opzoekt. Reinout lijkt een vaste klant, maar hij is nauwelijks aanwezig: hij kijkt voortdurend over zee, rekent zijn levensjaren terug en worstelt met verdriet en desillusie. Het beeld van het vrolijke, zorgeloze vakantieland waarin hij ooit geloofde, is verdwenen.

Wanneer Jin hem aanspreekt, merkt ze op dat ze zijn verdriet in zijn ogen ziet. Reinout probeert zich vervolgens op zijn krant te richten, maar door zijn vermoeide ogen en gebrekkige concentratie worden de letters onleesbaar. Ook de drukte van de strandverkopers, die allerlei eten en souvenirs aanbieden, ervaart hij vooral als een vermoeiende stoet.

Een oudere verkoopster met een mand pinda’s en ananas spreekt hem aan. Nadat hij iets bij haar heeft gekocht, zegt ze onverwacht dat iemand soms juist zijn vrijheid vindt door weg te vliegen. Wanneer Reinout om uitleg vraagt, ontkent ze dat ze iets heeft gezegd en loopt weg langs de branding. Haar raad blijft hem bezighouden: hij vraagt zich af wat zij in hem ziet dat hij zelf niet kan zien. Het fragment schetst zo een eenzame man die tijdens zijn verblijf in Thailand niet aan zijn innerlijke verdriet kan ontsnappen. Het is afkomstig uit de roman *Paradijs in Hua Hin* van Bert Vos.