Emigreren naar Thailand: is dat in 2026 nog wel zo'n goed idee?

In dit artikel:

Thailand was lange tijd populair onder Nederlandse pensionado’s vanwege het warme klimaat, de lage woonkosten en de mogelijkheid om met een bescheiden pensioen comfortabel te leven. Dat voordeel wordt kleiner. Het land is niet per se onaantrekkelijker geworden, maar wonen er is duurder, bureaucratischer en juridisch minder vrijblijvend dan vroeger.

De belangrijkste verandering is de strengere controle op belastingen, verblijf, bankrekeningen en buitenlandse bedrijfsconstructies. Nederlanders die in Thailand wonen krijgen te maken met een nieuw belastingverdrag, waardoor Nederland meer ruimte krijgt om belasting te heffen over Nederlandse pensioenen. Daarnaast kunnen mensen die minstens 180 dagen per jaar in Thailand verblijven als fiscaal inwoner worden beschouwd. Buitenlandse inkomsten die naar Thailand worden overgemaakt, kunnen daardoor onder Thaise belastingregels vallen. Het uiteindelijke bedrag hangt af van het soort inkomen, aftrekposten, vrijstellingen en verdragsregels, maar belastingplanning is niet langer iets dat eenvoudig kan worden genegeerd.

Ook langdurig verblijf op toeristenvisa, herhaalde visumvrije binnenkomsten en zogenaamde border runs worden minder betrouwbaar. Thailand wil duidelijker onderscheid maken tussen toeristen en buitenlanders die er feitelijk wonen. Wie zich langdurig wil vestigen, doet er daarom beter aan een passende regeling te gebruiken, bijvoorbeeld op basis van pensionering, huwelijk of werk.

Een Thaise bankrekening openen is eveneens moeilijker geworden. Door strengere controles tegen fraude en witwassen moeten buitenlanders vaker hun verblijfsstatus, woonadres en herkomst van het geld aantonen. Dat levert vooral problemen op voor nieuwkomers, terwijl sommige verblijfsregelingen juist een Thaise bankrekening of een bepaald banksaldo vereisen.

Daarnaast zijn de kosten gestegen. Buiten de toeristische centra kan Thailand nog steeds goedkoper zijn dan Nederland, maar huur, boodschappen, elektriciteit en westerse producten zijn duurder geworden. In steden en badplaatsen als Bangkok, Phuket, Pattaya, Hua Hin en Koh Samui kan een westerse levensstijl aanzienlijk kosten. Het idee dat enkele honderden euro’s per maand volstaan, is voor veel emigranten niet meer realistisch.

Zorg vormt een extra groot risico. Particuliere ziekenhuizen leveren vaak goede zorg, maar operaties en langdurige behandelingen kunnen honderdduizenden baht kosten. Internationale verzekeringen worden duurder naarmate iemand ouder wordt, sluiten bestaande aandoeningen soms uit en accepteren niet altijd nieuwe oudere klanten. Ook wisselkoersschommelingen kunnen de koopkracht van Nederlandse pensionado’s aantasten, omdat hun inkomen meestal in euro’s binnenkomt en hun uitgaven in baht worden betaald.

De autoriteiten treden bovendien harder op tegen zogenaamde nominee-constructies, waarbij Thaise stromannen formeel eigenaar zijn van een bedrijf of grond terwijl een buitenlander feitelijk de controle heeft. Legale condominium-aankopen vallen niet automatisch in dezelfde risicocategorie, maar vastgoed of bedrijfsbezit via schijnconstructies wordt steeds gevaarlijker. Onder premier Anutin Charnvirakul klinkt daarbij een hardere politieke boodschap: buitenlanders blijven welkom, maar moeten zich duidelijker aan Thaise regels houden.

Thailand kan dus nog steeds een aantrekkelijke bestemming zijn voor mensen met voldoende inkomen, spaargeld, een legaal verblijfsrecht en een goede medische dekking. Wie weinig financiële ruimte heeft of afhankelijk is van grijze juridische constructies, loopt echter meer risico. Een verstandige aanpak is eerst langdurig te huren, bijvoorbeeld een jaar, en pas daarna grote financiële beslissingen te nemen. Thailand is nog altijd een emigratieland, maar goedkoop, eenvoudig en vrijblijvend is het steeds minder.