Isaans vrouwenlof

In dit artikel:

In dit herplaatste opiniestuk uit 2017 verdedigt De Inquisiteur Isaan, een overwegend landelijke regio in het noordoosten van Thailand, tegen westerse stereotypen. Volgens de auteur worden Isaanse vrouwen vaak ten onrechte voorgesteld als bijzonder losbandig of uitsluitend uit geldzucht actief in de seksindustrie. Hij benadrukt dat de meeste vrouwen dit werk niet uit vrije keuze doen, maar onder druk van armoede en beperkte kansen.

De vrouwen worden beschreven als zelfstandig, verantwoordelijk en sterk verbonden met hun gezin en gemeenschap. Ze willen hun kinderen betere vooruitzichten bieden en verlangen, net als mensen elders, naar een stabiel gezinsleven, goed onderwijs, gezondheidszorg, een woning en enige materiële zekerheid. Reclame, sociale media en de zichtbare welvaart in Thaise steden maken die wensen sterker, terwijl schulden en onverwachte medische of familiale kosten de financiële druk vergroten.

De auteur verwerpt ook het idee dat Isaanse mannen massaal onverantwoordelijk zijn. Volgens hem zijn de meeste normale, zorgzame echtgenoten en vaders, maar hebben zij weinig mogelijkheden om in hun eigen streek voldoende te verdienen. De rijstbouw levert weinig op en boeren zijn afhankelijk van grote bedrijven; ander werk is schaars of slecht betaald. Daarom trekken veel mannen maandenlang naar steden als Bangkok of Pattaya om als arbeider geld te verdienen. De afstand, eenzaamheid en zware werkomstandigheden kunnen relaties onder druk zetten.

Ook jonge vrouwen hebben volgens het stuk vaak weinig keus. Na het verlaten van school, dikwijls omdat verder onderwijs te duur is, werken ze in fabrieken, de bouw of de horeca in grotere steden. Van een laag loon sturen ze zoveel mogelijk geld naar huis om familieleden te ondersteunen. Daar krijgen ze te maken met een moeilijke combinatie van familieverplichtingen, beperkte opleiding en hoge kosten van levensonderhoud.

In die stedelijke omgeving komen ze in aanraking met een luxer leven en met buitenlandse mannen, die via kennissen of eerdere contacten als mogelijke uitweg worden gezien. Wat aanvankelijk afkeer kan oproepen, wordt door financiële wanhoop soms een manier om geld, veiligheid of geluk te zoeken. De auteur stelt dat vrouwen zich daarbij anders kunnen voordoen dan ze werkelijk zijn en hun lichaam als middel tot inkomsten gaan beschouwen, terwijl vertrouwen en genegenheid niet vanzelfsprekend worden gegeven.

Tegelijk waarschuwt hij voor buitenlandse partners die aanvankelijk gul lijken, maar later weinig begrip tonen voor de vrouw, haar familie of haar cultuur. Volgens hem zijn er maar weinig relaties waarin de buitenlandse man zich werkelijk in haar situatie verdiept of bereid is in Isaan te wonen. Sommige vrouwen keren na enkele jaren terug met genoeg geld om schulden af te lossen en een bestaan op te bouwen. In hun gemeenschap worden zij volgens de auteur niet veroordeeld, maar opnieuw opgenomen als echtgenote en moeder.

De Inquisiteur besluit met bewondering voor hun opofferingen en met kritiek op egoïstische, veeleisende buitenlanders. Zijn centrale boodschap is dat het gedrag van deze vrouwen niet los kan worden gezien van armoede, familieverantwoordelijkheid, ongelijke kansen en de economische omstandigheden in Isaan.