(Over)leven in het land van flipflop

In dit artikel:

In maart 2020 beschrijft Hans Bos de verwarring onder buitenlanders in Hua Hin door de snel wisselende Thaise coronamaatregelen. Zo werd een gezondheidsbeurs van Bangkok Hospital op het laatste moment afgelast, gingen bars dicht terwijl eetgelegenheden soms open mochten blijven en werden straten gedesinfecteerd. Tegelijkertijd moesten mensen afstand houden, maar stonden zij bij Immigration en in overvolle minibussen dicht op elkaar.

Ook luchtvaartmaatschappijen boden weinig zekerheid. Vluchten en ticketvoorwaarden veranderden voortdurend, waardoor sommige Nederlanders niet konden vertrekken en tevergeefs naar Bangkok reisden. Anderen wachtten in Hua Hin af zonder duidelijke informatie van de overheid en vertrouwden daarom op Thailandblog.

Voor reizigers met een visumvrije verblijfsduur van dertig dagen ontstond bovendien onzekerheid over verlenging. Onduidelijk was of zij 1.900 baht moesten betalen, of een ambassadebrief nodig hadden en of een eventuele boete wegens overstaying alsnog zou gelden. Vanaf de volgende dag zou de noodtoestand ingaan, maar de gevolgen waren nog onbekend. Bos vreest onder meer beperkingen tussen provincies en een avondklok en slaat extra water en voedsel in. Zijn conclusie: in Thailand veranderen de regels zo snel dat vooral buitenlanders zich door een bureaucratisch mijnenveld moeten zien te redden.