Tropenkolder

In dit artikel:

De schrijver blikt humoristisch terug op zijn eerste kennismaking met Thailand, die begin jaren negentig begon met het televisieprogramma ‘Veronica goes Asia’. Hoewel presentator Adam Curry hem vooral ergerde, maakten de beelden van Thailand en de uitleg van Thailand-kenner Sjon Hauser indruk. Niet veel later stapte hij met vliegangst en weinig reiservaring aan boord van een vlucht naar Bangkok. Een verwarring rond de luchtvaartmaatschappij en een luidruchtige, betweterige Nederlandse medepassagier maakten de elf uur durende reis er niet rustiger op.

In Bangkok werd hij geconfronteerd met wat hij als tropenkolder beschouwt: een oude stadsbus die een eettentje en zijn noedels onder de zwarte rook zette, terwijl de lokale aanwezigen daar nauwelijks op reageerden. Ook zijn eerste bezoeken aan het uitgaansleven en een massagesalon leverden hem vooral anekdotes en onverwachte uitgaven op. In die salon ontmoette hij de Thaise vrouw die later zijn echtgenote Oy zou worden. Zij wist hem geleidelijk af te brengen van drank, hotelavonturen en het uitdelen van geld aan vrouwen die belangstelling voor hem toonden.

Daarvoor kwamen bezoeken aan de schoonfamilie, tempels, het Thaise platteland en een reeks pogingen om plaatselijke gerechten te vermijden. Vooral som tam, een pittige papajasalade, bezorgde hem problemen. Oy’s geruststelling dat het gerecht slechts ‘een beetje heet’ was, bleek volgens hem weinig betrouwbaar. Tijdens zijn verblijf in haar eenvoudige appartement raakte hij bovendien bevriend met de buren, die hem Thaise woorden en gewoonten leerden. Een beschadigde dvd, veroorzaakt door spelende kinderen, was voor hem aanleiding om zich met de Thaise uitdrukking ‘mai pen rai’ — maak je niet druk — als ingeburgerd te beschouwen, al verdween die zenhouding snel toen Oy hem op zijn onvoorzichtigheid wees.

Na jaren van reizen naar Thailand denkt de schrijver de tropenkolder grotendeels achter zich te hebben gelaten. Toch dreigt een nieuwe aanval: een nicht van Oy zou in december naar Nederland willen komen en Oy zou haar hebben aangemoedigd juist tijdens de feestdagen op Schiphol te arriveren. De schrijver doet dat gerucht af als onzin, maar de suggestie dat de Thaise familie zich opnieuw in zijn leven kan mengen vormt de komische afsluiting van deze terugblik. Het stuk is een herplaatst, persoonlijk reisverhaal en geen actueel nieuwsbericht.