Uit het Thaise leven gegrepen: een fles nam ob

In dit artikel:

Na de dood van Bua reist Wim op 13 april, tijdens het Thaise nieuwjaarsfeest Songkran, alleen naar het dorp van haar familie bij Kalasin. Hij heeft een bericht gekregen van Mint, Bua’s kleindochter, waarin staat dat haar grootmoeder hem graag wil zien. Toch twijfelt hij of het werkelijk een uitnodiging is of slechts een beleefdheid. Onderweg koopt hij, zoals Bua dat vroeger deed, een flesje nam ob en een nieuwe pha sin voor haar moeder Mae Kham. De reis brengt herinneringen terug aan hun gezamenlijke bezoeken en aan Bua’s vaste regel dat je met Songkran je autoraam openhoudt.

Bij aankomst blijkt de familie die ochtend al naar de tempel te zijn geweest om Bua te herdenken. Wim voelt zich ongemakkelijk en buitengesloten: hij krijgt een stoel terwijl de anderen op matten zitten, begrijpt de gesprekken nauwelijks en weet niet goed hoe hij zich moet gedragen. Ook het contact met Somchai en de rest van de familie verloopt stroef. De sarong die hij heeft meegenomen, wordt door Mint stil naast Mae Kham gelegd.

Later volgt de traditionele zegeningsceremonie. Familieleden gieten geparfumeerd water over Mae Khams handen. Wim blijft aanvankelijk op afstand, maar Mint wenkt hem uiteindelijk. Hij giet het water te snel en kan zich de Thaise woorden die Bua hem leerde niet meer herinneren. In het Nederlands wenst hij Mae Kham gezondheid. Zij legt haar hand op zijn hoofd, spreekt een lange zegen uit en grijpt daarna zijn pols, precies zoals ze dat vroeger bij Bua deed. Met haar uitnodiging om volgend jaar terug te komen, krijgt Wim een onverwacht teken dat hij nog altijd bij de familie hoort.