Uit het Thaise leven gegrepen: net niet genoeg

In dit artikel:

Ton woont al vier jaar in een huisje aan de Mekong, aan de Thaise kant van de grens met Laos. Hij geniet van de rivier, de boten en de vaste gewoonten die zijn dagen structuur geven: koffie op het balkon, eten bij het kraampje van Daeng en dammen met Sombat. Zijn vrouw Ans koos destijds voor Thailand vanwege haar pijnlijke knieën, maar zij is inmiddels overleden of niet meer in beeld; Ton woont er alleen.

Zijn inkomen bestaat uit AOW en een klein fabriekspensioen. Door de ongunstige euro-bahtkoers heeft hij steeds minder te besteden. Tegelijk stijgen de prijzen en wordt de huur van zijn huis verhoogd van 9.000 naar 10.000 baht per maand. Ton rekent herhaaldelijk en beseft dat hij de woning niet langer kan betalen. Ook noodzakelijke uitgaven, zoals een tandartsbezoek en een nieuwe bril, stelt hij al langer uit.

Een goedkoper huis achter een bouwmarkt kost 5.500 baht per maand. Het ligt op slechts een kwartier rijden, maar voelt voor Ton als een andere wereld: zonder uitzicht op de rivier, zonder bekende buren en zonder zijn vertrouwde dagelijkse contacten. Wanneer de verhuurder het nieuwe contract brengt, besluit Ton uiteindelijk te verhuizen, al kan hij zichzelf er nog niet toe brengen het te ondertekenen.

Vooral het afscheid van Daeng valt hem zwaar. Zij geeft hem extra eten, houdt de oude prijs aan en vraagt bezorgd of hij genoeg eet. Ton weet dat hij haar na de verhuizing waarschijnlijk zal mijden, omdat hij niet wil uitleggen dat hij financieel klem zit. Terwijl de avond over de rivier valt, houdt hij zijn pen boven het contract. De keuze lijkt financieel noodzakelijk, maar betekent ook dat hij zijn thuis, routines en gevoel van verbondenheid verliest.